فکرهای نامفهوم

نفس کشیدن بدون تو

khajehpour — Wed, 22 Apr 2009 22:39:18 GMT

عبور از مرزهای دور، نشستن توی تاریکی

هراس از رفتن و ماندن، هراس از بعد نزدیکی

سوال گیج من از من، سوال مرگ از هستی

جوابت را نفهمیدن، هجوم آوردن مستی ...

دوباره چشم می بندم که برگردم به خاموشی

عبور از مرز بی حرفی سکونت در فراموشی

دوباره چشم می بندم به واهی زندگی کردن

تمام عمر پوسیدن شفاهی زندگی کردن

تنم را درد می گیرد نگاه آسمان پوشت!

دوباره چشم می بندم که برگردم به آغوشت

ببین اینجا زمین سرده

ببین اینجا زمان دیره

یکی تا صبح می لرزه

یکی تا صبح میمیره

بذار با تیک تیک ساعت

رفیق هق هقت باشم

رها کن این شب سرد و

که تا صبح عاشقت باشم

منو میگیرن از بودن

از این بغضی که سر رفته

هجوم هفته هایی که بدون تو هدر رفته

کجای دشتهای دور دوباره گم شده اسبم؟

به تنهاییم می خندم خودم را تنگ می چسبم

صدای باد در گوشم غروری خسته در مشتم

لباس صلح پوشیدم خودم را در خودم کشتم

هراس از رفتن و ماندن هراس از بُعد نزدیکی

فرار از مرزهای دووووووووور نشستن توی تاریکی

∎

اگه میخوای فرار کنی فرار کن، با تمام توانت بدو اما پشت سرت رو نگاه نکن.

فکر کن به طرز احمقانه ای وابسته بشی. فکر کن هفت ماه اضطراب و دلتنگی و تشویش و با خودت همه جا ببری. همه جا ، تو خونه ، سر کار ، تو تاکسی ، ، تو توالت! ، تو رختخواب ، تو خیابونا و کوچه ها و هر جایی که پات برسه. فکر کن هر لحظه، هر لحظه مراقب باشی که بغضت نترکه. فکر کن اونقدر نیش و کنایه بشنوی، اونقدر دروغ به خوردت بدن، اونقدر حرف مفت بزنن که بالا بیاری. فکر کن هفت ماه تموم، توی چشات زل بزنن، بهت بخندن، دروغ بگن و باهات بازی کنن. اونم کیا؟ یه مشت احمق. فکر کن هفت ماه تموم جلوی چشمات سلاخی شدن خودت رو ببینی. فکر کن به همه چی فکر کنی ولی نتونی تصمیم بگیری. فکر کن تردید تا مغز استخونت فرو بره. فکر کن صد هزار بار همه ی تیکه های پازل رو کنار هم بچینی و هر دفعه ببینی اون چیزی نیست که قرار بود باشه. فکر کن. فکر کن قبل از اینکه این ماراتن تموم بشه از نفس بیفتی. فکر کن کم بیاری ، فکر کن ببازی.

من باختم...

همیشه فکر میکردم هر وقت بخوام میتونم با روشن کردن یه نخ سیگار یه زندگی تازه رو شروع کنم. بدون گذشته. بدون آینده. ولی نه... اینبار نشد.

دیگه نمیخوام فکر کنی. آروم چشماتو ببند. بذار خوابت ببره. باید فراموش کنی.

باید فراموش کنی.

مکان- زمان زمان- مکان

درگیری مسخره ای بود. اونم با خودم. اول فکر کردم اگر زمان را برای خودم تعریف کنم کافیه. بعد فهمیدم فیزکیدانها هم هر چند وقت یکبار سعی میکنند آنرا تعریف کنند اما بعد خطش میزنند و برای اینکه با مفاهیم علم روز جور در بیاید یک تعریف جدید ارایه میدهند و باز همین کار را انجام میدهند. در واقع زمان معمول ما تشکیل شده از دو عدد یا بیشتر که نشان دهنده ی موقعیت زمین نسبت به خورشید بر اساس گردش به دور خودش وخورشید است.

اینکه زمان وجود دارد و اینکه زمان جدا از مکان است یا نه، چیزی است که فکر می کنم نه من بدانم نه فیزیکدانها نه فیلسوفها.

باران شدیدی می بارد.

سوار یک تاکسی لکنته هستم که از تمام اجزایش صداهای غریبی شنیده می شود.

به طرز وحشتناکی دیرم شده. تاکسی یورتمه می رود، ترافیک در نهایت و خیابانها نیم متر زیر آبند. راننده یکریز حرف میزند. خدا خدا می کنم ماشین چیزییش نشود و گرنه باید قید امروز را بزنم. راننده از مبحث باران بهاری نقبی به مشکلات اقتصادی روز جامعه می زند و از آنجا هم لابد سر از سوراخ لایه ی ازون در میآورد. من دربست حرفهایش را قبول میکنم. و مدام با حرکت سر و یا جمله (( بله شما درست میگید)) نظریاتش را تایید می کنم. به ساعت نگاه میکنم . ساعت دوازده و پنجاه دقیقه است. باید بیست دقیقه قبل جایی می بودم که حالا نیستم و زمان و مکان دور سرم می چرخد. باید از نقطه ی الف به نقطه ی ب برسم اما یک جایی بین ب و الف توی یک چاله آب پشت یک چراغ قرمز توی یک تاکسی نمیسوز گیر کرده ام. باید بروم سر کار . باید سر کار باشم. ولی توی یک ماشین قراضه نشسته ام که از صندلی اش صدای شیپور شکار بیرون می آید و عنقریب فنرهایش از جا در می رود. راننده پشت چراغ قرمز یک مسافر دیگر می چپاند بغل دست من که صندلی جلو نشسته ام. صندلی یک جیغ بلند می کشد و در خودش فرو می رود. در بسته میشود . راننده پشت چراغ قرمز به حرف زدن ادامه می دهد و من می روم توی فکر...

((بنابر این زمان عدد است ولی نه بدان معنی که نقطه ای واحد از آن جهت که آغاز و پایان است دارای عدد است، بلکه بدان معنی که نهایات یک خط، عددی را تشکیل می دهند، و همچنین نه بدان معنی که اجزا خط عددی تشکیل می دهند، و این به دو دلیل : اولا به دلیلی که ذکر شد(!)(زیرا برای به دست آوردن دو جز خط باید نقطه ی میان آن دو جز را به عنوان دو نقطه تلقی کنیم و این امر سبب ایجاد وقفه میشود) و ثانیا برای اینکه نه ((آن)) جزیی از زمان است و نه مقطع حرکت جزیی از حرکت است، همان گونه که نقطه ها اجزا نیستند، زیرا اجزا یک خط دو قطعه خط است. پس ((آن)) از این جهت که نهایات است، زمان نیست بلکه صفت و عرض زمان است، و از این جهت که زمان را می شمارد، عدد است، زیرا نهایات فقط متعلق به چیزی هستند که نهایات آنند و آن را محدود می کنند، ولی عدد، مثلا عدد ده، که عدد این اسب های معین است، در اشیا دیگر نیز پیش می آید. پس روشن است که زمان ((عدد حرکت است از حیث پیش و پس)) و متصل است برای اینکه صفت شیی متصل است.))(مفهوم زمان/ مارتین هیدگر)

...به خودم که می آیم کابوس چراغ قرمز تمام شده .ترافیک حرکت می کند. تاکسی اشباح از چند چاله آب دیگر میگذرد. یک فلکه بزرگ مخروبه را دور می زند و سرانجام به نقطه ب می رسد. راننده صحبتهایش را که از باران بهاری شروع شد و داشت یواش یواش به جاهای باریک می کشید با جمله ای از خودش! تمام می کند: ((این روزا دخترا بی اعتقاد شدن. دیگه به شوهر اعتقاد ندارن)) ناگهان دچار حالت تهوع می شوم . کرایه اش را می دهم در را باز می کنم و بیرون می پرم.

∎

لبخند بزن، بچرخ، حالا بنشین

در خاطره ی اتاق تنها بنشین

می ایستم و تو از لب پنجره ات

ویران شدنم را به تماشا بنشین

∎

فیلمنوشت!

عجیب تر از بهشت

سینمای جیم جارموش سینمای عدم اتفاق است. در فیلمهای او اتفاقاتی که رخ نمیدهد اهمیت دارند . چیزی که تو انتظارش را می کشی و نمی بینی اش. رخوت و سستی رسوخ کرده در لایه های آثارش و قهرمانان افسرده اش تو را وارد جهانی می کند که محتوایش چندان اهمیتی ندارد و در واقع اصلا محتوایی وجود ندارد. همه چیز به هیچ تبدیل میشود.

اپیزود اول ((عجیب تر از بهشت)) با نام ((دنیای تازه)) با موسیقی رعب آور و خلسه وار ((اسکریمین جی هاوکینز)) به نام ((من تو را جادو کرده ام)) شروع میشود. ((اوا)) از بوداپست به نیویورک امده و در حالی که به دنبال خانه پسرخاله اش که قرار است در آنجا مستقر شود میگردد ضبط صوتش را در می آورد و روشن میکند و هاوکینز به همراه قدم زدن اوا در خیابانی خلوت و کثیف شروع به خواندن می کند. موسیقی به همراه تصویر سیاه و سفید پس کوچه های نیویورک ، بدنت را کرخت می کند و این حس تا پایان فیلم ادامه دارد.

دنیای کوچک، بی دغدغه و بی اهمیت سه شخصیت اصلی فیلم پوچی را در حد پوچی نشان می دهد و سعی ندارد پوچی را وسیله ای برای خود نمایی و بزرگنمایی بسازد.

در واقع نمی توان گفت ((عجیب تر از بهشت)) فیلمی اپیزودیک است. اما این مسیله با جدا سازی سه بخش از فیلم با عنوانهایی کوتاه القا میشود.

جارموش هیچ تلاشی برای جذاب کردن داستان و اوج و فرودهای متعارف نمی کند. داستان فیلم فاقد کمترین اهمیت است و هر اتفاقی که برای شخصیتها می افتد یا نمی افتد در بی خیالی محض دنیای جارموش محو میشود.

((ویلی)) و ((ادی)) برای دیدن ((اوا)) به کلیولند یخ زده میروند. و در آنجا دقیقا با هیچ روبرو میشوند. دریاچه ای یخ زده و یکدست سفید که حتی ((ویلی)) حوصله نگاه کردنش را هم ندارد.

ادی: می دونی چیه؟ آدم میاد یه جای جدید بعد می بینه همه چی مثل همون جای قبلیه.

بی قیدی دیالوگ بالا و مسخره گی اش تمام شخصیتهای فیلم را در بر دارد.

در قسمتی دیگر ((ویلی)) میخواهد یک جوک برای اوا تعریف کند بعد هر چقدر سعی میکند نمی تواند پایان جوک را به یاد آورد. اوا به این مسیله می خندد و

ویلی میگوید : یادم نمیاد ولی جوک قشنگی بود.

طنز فوق العاده و همیشگی جارموش حضور دارد و گهگاهی رخوت و کرختی را تبدیل به خنده می کند. طنز ِ روابط نامتعادل انسانها. و چیزهایی که هیچوقت گفته نمی شود.

قطع های فیلم به صورت فید همراه با سیاه شدن تصویر به مدت چند ثانیه به شکل گیری فضای فیلم کمک زیادی کرده است. و کادر بندیها ساده اما استادانه است.

در پایان به نظر من هیچ موضوع و سوژه ی قبلی و هیچ هدف و معنی ای در پشت طرح کلی فیلمهای جارموش وجود ندارد و این درست نقطه ی تفاوت سینمای جارموش با دیگران است.

∎

ها! قصه ی مرگ من شنیدن دارد

هر شاخه ی من رنگ پریدن دارد

حالا تبرت را بگذار و بنشین

افتادن این درخت دیدن دارد

∎

کلاه کافکا

باور کردن دنیای کافکا با تمامی وحشت مجسمش برای من به سادگی امکان پذیر است. دنیای کافکا دنیای اتفاقات نادر ولی محتمل است. دنیای وهم؛ ترس و وحشت ناشی ازندانستگی. فقدان دلیل برای رنجی که می کشیم هنگامی که به دنبال دلیل آن هستیم.

فراموشی بخشی از هستی. گم شدن چیزی مهم و پایان ِ بی پایان.

دنیای داستانی کافکا اغلب بدون پایان مشخصی است. داستان در جایی تمام میشود که نویسنده خوابش برده یا کاغذش تمام شده یا اصلا فکر کرده بقیه اش را فردا بنویسد و بعد فردا هرگر نیامده. چه پایانی هولناکتر از این؟ بی پایانی رنج و غوطه ور شدن خواننده در قهرمان داستان در جهانی که پایانی برایش متصور نیست.

در کتاب ((ازکافکا تا کافکا )) موریس بلانشو به توضیح کافکا می پردازد. و سعی می کند کاری را که کسی تا به حال در آن موفق نبوده با عدم موفقیت توضیح دهد:

((چرا انسانی مانند کافکا فکر می کرد که اگر باید در سرنوشتش ناکام باشد؛ نویسنده بودن در نظر او تنها طریقی است که ناکامی اش با حقیقت همراه میشود؟ شاید این معمایی ناگشودنی باشد،اما اگر چنین است معما ناشی از حق ادبیات است بر اینکه هر یک از لحظات و هر یک از نتایج خود رابی هیچ تفاوتی از نشانه ی منفی یا نشانه ی مثبت برخودار سازد.حق غریبی که با مسیله ی ابهام به طور کلی پیوند دارد . چرا در دنیا ابهام وجود دارد؟ ابهام پاسخ خود است.پاسخ ابهام صرفا در بازیافتنش در ابهام پاسخ است، و پاسخ مبهم هر آینه پرسشی درباره ی ابهام است.یکی از راههای اغواگری ابهام میلی است که برای روشن ساختن آن ایجاد می کند، مبارزه ای که به مبارزه با دردی که کافکا از آن سخن میگوید شبیه است و به درد ختم میشود،((مانند مبارزه با زنان که بستر ختم میشود))(از کافکا تا کافکا)

در واقع چالش اصلی داستان ِ زندگی ابهام است و فرو رفتن حقیقت در تاریکی کلمات. کلماتی که میخواهند دنیای واقع را منعکس کنند. زبانی که میخواهد حقیقت باشد. اما از همان اولین کلمه دروغ است و تناقض. انعکاس واقعیت نیست ایجاد دنیایی ورای دنیای موجود است.

((و حقیقت چیزی را به علم اندک خود در نمی یابید))(سوره ی الاسرا/آیه85)

پس وقتی که ابهام پاسخ خود است و سرگردانی هیچ دلیلی ندارد برای اینکه کافکا را بهتر نفهمیم نیازی به تفسیر نیست:

با بارانی که می بارد

جراحانه روی سقف

یک بشقاب بستنی خوردم

که شباهت داشت به کلاه کافکا

یک بشقاب بستنی بود

با مزه ی یک تخت جراحی

با بیماری که خیره شده

به سقف

(ریچارد براتیگان/کلاه کافکا)

∎

هر کسی حق دارد احمق باشد.

(آرتور شوپنهاور)

چند وقتی برای تفریح و یا شاید خیلی جدی سیفون یکی از توالتهای شاهچراغ را تبدیل به یک روزنامه دیواری کرده بودم . به این ترتیب که هر وقت گذرم به آنجا می افتاد یک یا چند بیت شعر روی آن سیفون به خصوص می نوشتم به امید اینکه کسی بعد از قضای حاجت با خواندنش احساس خوشبختی کند! در واقع در یک استحاله پست مدرن! سیفون یک توالت عمومی در گوشه ای از این شهر به یک رسانه ی فرهنگی تبدیل شده بود و وجهی متفاوت با کارایی اصلی اش پیدا کرده بود. کم کم این توهم در من شکل می گرفت که ادبیات میخواهد از طریق من به ذهن عامه مردم نفوذ کند. ادبیات می خواهد از طریق من به سلطه ی کلمات مستهجن، جوکهای مسخره و لجن پاشیده بر دیوار توالتها پایان دهد تا کثافتی جدید جای همه ی کثافتهای قدیمی را بگیرد و چه کثافتی بهتر از خودش!!

بعد کم کم دیدم نظافت چی سعی کرده نوشته ها را پاک کند. ولی هر بار که می دیدم نوشته ی قبلی پاک شده چیز جدیدی پر رنگ تر و درشت تر می نوشتم و از این دیگرآزاری احساس رضایت عمیقی می کردم. تصور کردم نظافتچی دشمن ادبیات است او هر روز با کثافت سر و کار دارد. و حالا می بیند کثافت جدید ی به نام ادبیات هم به باقی آنها اضافه شده. تصور کردم که هر شب در حالی که دارد یکریز فحش نثار روح اجدادم می کند با تمام توان مشغول پاک کردن نوشته ها از روی سیفون است. بعد فهمیدم او او میخواهد ادبیات را به فراموشی تبدیل کند. میخواهد آنرا همراه با باقی کثافات دنیا توی چاه توالت بریزد و تمام دنیا را از شرش نجات دهد و چقدر دوست دارد من را گیر بیاورد و یک کتک حسابی بزند. نبردی پنهانی بین من و او بر سر ادبیات و فراموشی در گرفته بود. حس میکردم رسالت بزرگی بر دوش من است و شبیه قهرمان فیلم ((فارنهایت ۴۵۱)) فرانسوا تروفو شده ام. تا اینکه بالاخره دیدم سیفون به کلی سفید شده و اثری از نوشته ها باقی نمانده. او یک شوینده ی جدید به کار برده و موفق شده بود. ادبیات داشت از بین می رفت و من بالاخره شکست می خوردم.

با اینهمه من هنوز امیدورام. چون اینبار من با یک ماژیک قرمز بزرگ!! به آنجا می روم و ثابت خواهم کرد ادبیات زنده است و زنده می ماند و من روزی دوباره شعر خواهم سرود!

((پیش از فوکو موریس بلانشو از محو شدن ادبیات یاد کرده بود . او از روزگاران دور و سرزمینهایی مثال زد که فاقد نویسنده و شاعر بودند؛ و پیشگویی کرد ((سکوت به ما نزدیک است. فرهنگ نوشتاری و کتاب از میان خواهند رفت، سپس...))

(ساختار و تاویل متن/بابک احمدی)

بعدالتحریر: ۴۵۱ درجه فارنهایت میزان دمایی است که در آن کاغذ می سوزد. فلیم یک اثر تخیلی است درباره ی آینده ای که در آن جهان به این نتیجه رسیده که کتاب برای ذهن انسانها و زندگی روزمره شان خطرناک است و همه چیز تحت سلطه ی تلوزیون قرار گرفته. حالا سازمان آتش نشانی مسئول سوزاندن ا کتابها شده!! فیلم اثری اقتباسی از رمانی با همین نام نوشته ی ((ری برادبری))

به تازگی فیلم دیگری به همین نام توسط کارگردان صاحب سبک ((فرانک دارابانت)) در حال ساخت می باشد.

برای اطلاعات بیشتر به لینکهای زیر مراجعه کنید:

یک

دو

سه

∎

در پایان شعر

کلمات سه حرفی مشکوک

توالتهای خالی متروک

زندگی های خالی از هیجان

توالتهای مرده در هذیان

توالتهای گیج تاریکی

توالتهای مست نزدیکی

توالتهای ساکت محزون

توالتهای منفجر در خون

خط خطی های گنگ و نامفهوم

حرفهای سیاه و نامعلوم

توالتهای مرده ی واهی

توالتهای خوب پنجاهی

توالتهای بیخود اعماق

توالتهای لوکس شاهچراغ

توالتهای خلوت جاده

توالتهای دور افتاده

توالتهای روشن فردا

توالتهای آخر دنیا

مرگ باز آمده به بدرقه ام

گیر کرده به زندگی یقه ام

مثل تردید توی رینگ بوکس

مثل تلخی گیج یک پارادوکس

مثل خواب گذشته را دیدن

مثل آینده را نفهمیدن

سیلی از خون و چرک و بی رحمی

حرفهایی که تو

نمی فهمی

بگذار این همه که (!!!) لیسند

پشت درها شماره بنویسند

ناگهان از شماره پر بشنود

وسط خنده ام دکور بشوند

[نهصد و سی و پنج سی و نه]

انفجار سرنگ و خون و گه

مردهای بدون دست و سر

توالتهای بی درو پیکر

موزاییکهای کهنه ی طوسی

فحشهای قشنگ ناموسی

پرت رفتن

رها شدن

گیجی

مرگ

پوچی

سقوط تدریجی

مثل تزریق توی رگ آرام

مرگ در یک توالت بد نام

زندگی در توالتی دیگر

زنده بودن

بدون دست و سر

توالتهای خوب غمگینم

من همینجای شعر

مــــــــــی. ریـــــــــــــنــــــــــــــم

قاب عکسی که چهار نفر را کشت

khajehpour — Wed, 30 Jul 2008 00:42:18 GMT

...

...هی سالها سیاه شود در برابرت

هی روزها ورق بخورد توی بسترت

بشقابهای لب زده خالی و پر شوند

تک تک کتابهای بزرگت دکور شوند

با هر پک از تمام جهان نیز بگذری

پاکت به پاکت از سرطان نیز بگذری

برگردی از خودت به خودی که نداشتی

در((می شدی)) که نیست شده [ که نذاشتی]

برگردی از خودت به همه ، هیچ ، بیخودی

برگردی از خودت و ببینی :

[عوض شدی]

می خواستی کجا بروی به کدام خواب

با صفحه های سوخته ی چند تا کتاب؟

می خواستم کدام غرض را مرض کنم؟!

می خواستم کجای جهان را عوض کنم ؟

میخواستم نباشم و

حالا که نیستم

احساس می کنم که نباید بایستم

حالا که شانه هام پر از خواب بالهاست

حالا که محو میشوم انگار سالهاست

یک ضربه عمیق تنم را شکافته

و دستهای شعر مرا باز بافته

حالا که مانده ام وسط مرگ و زندگی

یک ضربه مانده است برای پرندگی

یک ضربه لازم است که دنیا بزایدم

یک ضربه بزرگ که از هم بپاشدم

((بهمن 86))

■

کشیده

))با هر ضربه ی قلمو، زندگیم را به مخاطره می اندازم.))

((پل سزان))

به همین راحتی دروغی به این قشنگی را باور می کنی و لذتی بزرگ وجودت را می گیرد.

چهارتا خط خطی روی یک بوم چقدر مهم است؟چقدر ارزش دارد؟

ولینه! تردید یواش یواش زیر پوستت می خزد.

اگر راست باشد چی؟ آنوقت آقای نقاش چطور نگاهمان می کند؟ اصلا با خودمان چکار می کنیم؟ با شعورمان؟! این یکی شدن، این حسّ تعلق یعنی چی؟

حتما باید در کارت آنقدر محو شده باشی که به خاطر هر جزیی از آن قسمتی از هستی ات به خطر بیفتد. آنقدر احساسی و تُنُک شده باشی که مثل حباب غیب بشوی و مثل بال پروانه با کوچکترین نوازشی بشکنی. مراحل جنون را طوری طی کرده باشی که ضربه ها برایت حکم مرگ و زندگی ، حکم ماهها و شاید سالها سرخوردگی داشته باشند. فرو رفتن تا اعماق خودت، پنهان شدن پشت تصویری جذاب و فلاکت بار که از خودت ساخته ای نه برای دیگران ، نه برای خودت ، به خاطر هنرت.

نه این از جنس کلمات قصار نیست. همان جمله های آدمهای معروف که فاضلانه و تاثیر گذارند اما زودگذر. آقای نقاش دارد درباره ی خودش چیزهایی میگوید . البته زیاد حرافیّ نمی کند ، ابدا فاضلانه صحبت نمی کند بلکه به فجیع ترین شکل ممکن بلوف می زند .آنقدر بزرگ دروغ میگوید که واقعیت ترجیح میدهد اینجا به دروغ تبدیل شود. قصه ی خودش و زندگی را در یک سطر برایت می شکافد ، دستش را رو می کند و تو جا میخوری. یک دریافت کلی،بزرگ و شخصی را به صورتی کاملا جزئی و ساده اما ظریف و تکان دهنده بیان می کند.

نه! شاید این توصیفها فقط از زیبایی اش کم می کند.

بهتر است بگویم یک کشیده به صورتت می زند و می رود. از آن کشیده هایی که زنگ صدایش تا ده دقیقه بعد در گوشت و تا خدا می داند کی در مغزت می ماند. زیر پوستت قشنگ حسّش می کنی، غرق لذت میشوی ، در خیابان زمزمه اش می کنی و شب با فکرش می خوابی.

فروغ، باراک اوباما، من و تو برای دو ساعت

هرگز به دنیایی بهتر اعتقاد نداشته ام،امّا آنجا که احساسات عقل را کنار می زند ،امید به بهبود وضع موجود توهّم شیرینی ست.

اینکه ((من)) نظر ((تو)) را بشنوم و بگذارم حرفت را بزنی و بتوانم به ((تو)) و عقیده ات احترام بگذارم لااقل در جایی که ((ما)) زندگی می کنیم هنر بزرگی است و البته کمیاب.

وقتی شخصی در پشت تریبون به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا از جانب حزب دموکرات سخنرانی می کند و رنگ پوستش همه را یاد ماندلا ، جسّی اون ، محمد علی کلی ، مالکوم ایکس و مارتین لوتر کینگ و...می اندازد یقینا شاهد یک رخداد معمولی نیستیم.

اینکه روزی شخص اول مملکت و رییس جمهورِ تنها ابر قدرت دنیا از یک اقلیت نژادی کاملا حساسیت زا باشد جدا از تمام تفاسیر سیاسی (که معمولا با فوج عظیم دروغ و جانبداری آمیخته است) تحول بزرگی است. یقینا ما شاهد ورژن پیشرفته تری از دموکراسی هستیم با امکاناتی به مراتب وسیع تر.دموکراسی پویایی که میتواند نواقص خود را شناسایی و برطرف کند. خودش را ارتقاء دهد و به درجه ی بالاتری از کمال برسد.

▪

((من ِ شاعر)) که توان اصلاح کردن خود و توان ارتقاء بخشیدن خصوصیات انسانی ام را ندارم . ((من ِ شاعر)) که با بیشتر خواندن بیشتر دچار توهّم میشوم . من که دروغ میگویم، ریا می کنم و همه را به حساب دیگران میگذارم یقینا از روحیه ای دموکراتیک بیزارم و ((درک حضور دیگری)) برایم ممکن نیست.

بله! تا همین جای کار هم دموکراسی آمریکایی،غربی یا هر چیزی که اسمش را می گذارند دارد جلوی چشمهایمان با افتخار رژه می رود، از آخرین تابلو اش پرده برداری می کند و ما می بینیم و با استبدادِِ زبان نفهم هر روز بیشتر کنار می آییم چون دقیقا شایسته ی آن هستیم. ((من)) با رفتارم تعیین می کنم که ((تو)) چگونه رفتار کنی و برعکس. یک امر متقابل که البته هیچوقت لااقل در جایی که ((ما)) زندگی می کنیم به درستی انجام نمی گیرد.

شادروان ((محمد مختاری)) در کتابش (( انسان در شعر معاصر)) خطاب به ((فروغ)) چنین مینویسد:

((چنانکه پیشتر گفته ام پالودن درون برای او(فروغ) یک مسئله اساسی ، به ویژه در حوزه شعر و هنر است. او نمی تواند آدمی را شاعر بداند ، در حالیکه حریص و نابکار و ظالم و فریبکار و ... نیز باشد.او می خواهد شعر آدمی را بپالاید. شعر آدم بسازد.(فروغ) در مصاحبه ای گفته است:

به یک چیز دیگر هم معتقدم ، و آن ((شاعر بودن)) در تمام لحظه های زندگی است. شاعر بودن یعنی انسان بودن. بعضیها را می شناسم که رفتار روزانه شان هیچ ربطی به شعرشان ندارد. یعنی فقط وقتی شعر می گویند شاعر هستند. بعد تمام میشود. دو مرتبه می شوند یک آدم حریص ِشکمویِ ِ ظالم ِتنگ نظر ِبدبخت ِحسود ِفقیر. خب. من حرفهای این آدمها را هم قبول ندارم. من به زندگی بیشتر اهمیت می دهم. و وقتی این آقایان مشتهایشان را گره می کنند، و داد و فریاد راه می اندازند، یعنی در شعرها و مقاله هایشان _ من نفرتم می گیرد. و باورم نمی شود که راست می گویند. می گویم نکند فقط برای یک بشقاب پلو است که دارند داد می زنند.))

((انسان در شعر معاصر/محمد مختاری))

چشمهای سوزان سانتاگ

در آخرین صفحه ی هفته نامه ی ((همشهری جوان،شماره 161)) به تاریخ 24/1/87 مقاله ای از سوزان سانتاگ به همراه دو عکس از او چاپ شده.

در بالای مقاله یادداشت کوتاهی درباره ی ((سانتاگ)) به عنوان سرلوحه و معرفی به قلم مترجم خودنمایی می کند:

(( سوزان سانتاگ در 1933 در نیویورک به دنیا آمد. در برکلی ، شیکاگو، هاوارد، آکسفورد و سوربن فلسفه و الهیات خواند. در هفده سالگی با ((فلیپ ریف)) ازدواج کرد . در بیست و پنج سالگی طلاق گرفت . در سی سالگی رمان نوشت . در سی و سه سالگی با مقاله ((علیه تفسیر)) معروف شد. وسط جنگ ویتنام به هانوی رفت و از ((ویت کنگ ها)) و کمونیسم نوشت.وسط جنگ بوسنی، چند ماه در سارایووی تحت محاصره ((در اتنظار گودو)) را اجرا کرد و وقتی چهار سال پیش در هفتاد یک سالگی چشمهای مردانه اش را بست شش رمان، سه نمایشنامه و چند مجموعه مقاله درباره ی عکاسی، نقد، جنگ، ایدز،بیماری و چیزهای دیگر در دنیا باقی گذاشت بود...))

سوزان سانتاگ کلی مقاله و کتاب نوشت و مقاله های زیادی هم درباره اش نوشتند. می شد نوشت سوزان سانتاگ نویسنده رمان ((شیفته آتشفشان)) و ((سفر به هانوی)) بود . کسی که کلمات قصار مشهوری مانند: (( آمریکا با نسل کشی بنا شده است)) و یا: ((روشنفکر خوب روشنفکر مرده است)) دارد. کسی که اگر چه گهگاه نوشته هایش پرفروش شدند اما هیچوقت یک نویسنده درجه اول نبود و...

بله همه ی اینها را میتوان نوشت . اما من یک جای کارم عیب دارد . میخواهم به چیزی گیر بدهم که ساز و کار مغزم را مختل کرده. آن مترجم محترم اشاره می کند به چشمهای سانتاگ و آنها را مردانه میخواند . فقط یک کلمه.

نه از فمینیسم و فمنیسم بازی خوشم می آید و نه قبولش دارم. اما یک انسان باید چکار بکند تا ماهیت خودی و اصلی اش را از ماهیت رسانه ای که ساخته عده ای ژورنالیست ((همه فن حریف نما)) است جدا کند؟

دارم زیادی مته به خشخاش میگذارم؟! شاید. شاید هم نه. زمانه حکم می کند که از جزیی نگری فرار نکنیم. جزییات به گونه ای پیگیر بر ذهنیّات و دریافتهای ما از جهان تاثیر میگذارد .(عجب جمله ی مزخرفی)

پس به عکسهایش نگاه می کنم. هر دو سیاه وسفید. در عکس کوچکتر جوان و زیباست و غرور توی چشمهایش. اما در عکس دوم او پیر شده، هنوز زیباست اما زیباییش فرق کرده. تکیه داده و دو دستش را پشت سرش به هم گره کرده و انگشتهای دست چپش در بالای سرش قرار گرفته. موهایش جو گندمی ست. روی پیراهن گلدارش ژاکت پوشیده و آستینش تا خورده. وجودش به نحو غریبی خاکستری ست. چشمهایش دیگر برق نمی زنند اما هنوز سر جایشان هستند ، با غروری زنانه.

سوزان سانتاگ یک فمنیست بود، مدافع جنبش فمنیسم یهودی، مبتلا به سرطان سینه! خودش را جر داد تا ثابت کند یک زن و در عین حال یک متفکر و یک نویسنده و هزارتا چیز دیگر هم هست!

در همین مقاله از شوق نوشتن و ((ویرجینیا وولف)) وعلاقه اش به او میگوید. البته در جای دیگری از ((کامو))ی به کمال نرسیده هم صحبت می کند. اما برای من مهمتر از همه این است که در مقاله ای به نام ((سبک معنوی در فیلمهای روبر برسون)) با ترجمه زیبای ((علی اکبر علیزاد)) می نویسد:

((برخی آثار هنری مستقیما احساسات را بر می انگیزند، برخی آثار هنری از طریق عقل ،احساسات را فرا میخوانند . گونه ای از هنر[مخاطب را] درگیر می کند و موجب همدلی می شود،نوع دیگری از هنر فاصله ایجاد می کند و به تامل وا می دارد.))

من فکر می کنم او هم یک اثر هنری بود. یک اثر هنری که فاصله ایجاد می کرد و به تامل وا میداشت.

همینطوری بی ربط: ادری هپبورن

چند هفته پیش فیلم ((funny face)) را به طور اتفاقی دیدم. موزیکال جذابی که یک حال اساسی به من داد. و این برای ذائقه ام خیلی غافلگیر کننده بود!! همینطوری خیلی خیلی خیلی از ادری هپبورن، معصومیتش، بازی اش، صورت جذابش، حرکات بی نهایت ظریف و به جایش خوشم آمد. لحن صدا و بازی چشمها همه و همه یک ستاره بی نظیر ساخته بود از این دختر!.

رقص شیرین و معصومانه اش در این موزیکال واقعا دلچسب است.

حالا که خیلی وقت است مرده به نظرم بازیگری تکرار نشدنی باشد. هر چقدرهم ((ادری توتو)) شباهت اسمی و جسمی! به او داشته باشد، نسخه ی اصلی از دست رفته!

همچیز بازی!!! به روایت سیروس شمیسا

نزدیک به سه ماه و نیم پیش بالاخره کتاب ((شا//هد با/زی در ادبیات فا/رسی))(!!!) نوشته ((سیروس شمیسا)) را خواندم. سیروس شمیسا که به عقیده من یکی از شخصیتهای کم نظیر این روزگار است با چاپ این کتاب در سال هشتاد و یک غوغایی به پا کرد.

موضوع اصلی کتاب سابقه همجنس بازی در ایران از دوره ی غزنویان تا دوره ی پهلوی ست. کتابی کم نظیر که توصیه می کنم حتما بخوانید. شمیسا با بیرون کشیدن مستندات مکتوب و دلایلی که می آورد پای بسیاری از بزرگان شعر فارسی را به مسیله همجنس بازی می کشد و ثابت می کند این جریان به طور وسیعی از دو شاخه ی فلسفه ی یونانی و زندگی اجتماعی ترکان وارد ایران شده و تا عصر پهلوی بین اقشار مختلف اجتماعی ایران فراگیر بوده است. با مدارک مستند و استدلاهایی که او می آورد به راحتی با ابعاد بسیار وسیع و وحشتناک و در عین حال مضحک این جریان که حتی در خانقاه ها و در بین عرفا و علما به شدت رواج داشته آشنا می شویم. این جریان در دربار حاکمان هم به وفور وجود داشته و کار به تجاوز به سفرای کشور انگلستان!! هم می کشد که بسیار خواندنی و خنده دار است البته برای افراد بالای هجده سال. همچنین این کتاب می تواند مورد مفیدی باشد برای اساتیدی که به انتقاد از فرهنگ هم جنس بازی در غرب می پردازند! فکر می کنم این از معدود موارد در تمدن است که ما در آن از غرب چندین قرن پیشی گرفته ایم!!!

در ضمن نباید از لحن تاسف بار همراه با طنز گزنده در مجالهای کوتاهی که نویسنده برای بیان نظرات خود استفاده می کند چشم پوشی کرد.

با کمی صرف وقت و جستجو در سایت گوگل میتوانید نسخه ی pdf این کتاب را دانلود کنید.

((در زمان مولانا، شاهد بازی در خانقاه ها رواج داشت و حتی برخی از مشایخ خود مفعول بودند به طوری که در زبان صوفیان مراد از علةالمشایخ(بیماری مشایخ) همین مفعولیت است.)) (ص 134/ شا/هد با/زی...)

(( اساسا ادبیات غنایی فارسی به یک اعتبار ادبیات همجنس گرایی ست. در اینکه معشوق شعر سبک خراسانی و مکتب وقوع در دوره تیموری، مرد است شکی نیست. اما ممکن است که خواننده غیر حرفه ای در مورد ادبیات سبک عراقی مثلا غزلیات امثال سعدی و حافظ دچار شک و تردید باشد.اما حدود نصف اشعار این بزرگان هم صراحت دارد که در باب معشوق مذکر است زیرا در آنها آشکارا از واژه های پسر و امرد و خط عذار و سبزه ریش و اینگونه مسائل سخن رفته است...)) (شا//هد باز.ی...مقدمه)

دست انداز!!

صبحت به خیر باد پرستوی یخ زده

صبحت به خیر باد جهان ملخ زده

صحت بخیر باد پاریس ندیده ام!

پیراهن ِسه وصله ی چرک ِجریده ام

صبحت بخیر شهر غم انگیز لعنتی

شیراز من گرفته ی مغموم پاپتی

صبحت بخیر باد متکای سنگی ام

هذیان گریه هام، پتوی پلنگی ام

صبحت بخیر باد که من خواب دیده ام

از خوابهای رنگی و زیبا پریده ام

((آذر 86))

تنهایی در خودکشی به سبک سید مهدی موسوی

:سید مهدی موسوی رفته

: خب رفته که رفته به .ت.خ.م.م. که رفته

امّا...

برای من که آشناییم با او نود در صد از طریق اینترنت بوده. برای من که از اولین روزهای وبلاگ ((غزل پست مدرن)) تا به حال مخاطبش بوده ام. رفتنش مثل دو جمله اول بی معنی نیست.

شاعری که تقریبا یک تنه موجی در عرصه غزل به پا کرد(تو را به خدا سعید میرزایی را فراموش نـ/کنید) و این موج حداقل تا حالا ادامه پیدا کرده برای من غزلسرا یقینا ارزش زیادی دارد.البته همیشه با این حرکت شاگردانش که میخواهند از او یک ((ابَر چریک مقدّس)) بسازند مخالفم.(شاید خودش بدش نیاید!)

اما باید بگویم سید مهدی موسوی هر چقدر مخالف و موافق داشته باشد، هر چقدر فحش بخورد یا تشویق و تحسین شود، هر چقدر تحسین کند یا فحش و ناسزا بدهد و هر چقدر که حاشیه درست کند و.... بی شک اعتبار و شهرتی را که کسب کرده مفت و مجانی به دست نیاورده و حاصل تلاش و پشتکار بزرگش است. در دوره گشادیسم ادبی!! که اکثرمان فقط حرف می زنیم و البته بیشتر حرف مفت، کسی مثل سید مهدی موسوی با اینهمه فعالیت و تلاش مستمر در یک زمینه خاص، غنمیت است. و حالا که رفته جای خالی اش در این فضای مجازی بیشتر حس میشود.

با رفتنش یاد این بیت از او می افتم :

برو بمیر ولی بعد مرگ نامه بده

مرا کنار همین قرنها ادامه بده

امیدوارم تا به دست نیروهای طالبان نیفتاده زودتر برگردد.

به روز شدگان

دوستان عزیزم محمود رضا برامکه،اصغر معصومی و حسین کد خدایی هم به روز شده اند به انها سر بزنید.

محمود رضا برامکه بعد از مدتها با یک مثنوی بسیار زیبا آمده است. توصیه می کنم از دست ندهیدش.

اصغر معصومی هم بعد از هک شدن وبلاگش دوباره برگشته.

حسین کد خدایی عزیز هم با سپیدی دیگر به روز شده.

روی اسمشان کلیک کنید.

بدون شرح

و گفت: ((ما به اندکی ادب محتاج تریم از بسیاری علم))

(ذکر عبدالله بن مبارک/تذکرة الاولیا)

و جمله بر قتل او اتفاق کردند از آن که می گفت: انالحق. گفتند : بگو هوالحق. گفت :بلی همه اوست، شما می گویید که گم شده است؟ بلی که حسین گم شده است. بحر محیط گم نشود و کم نگردد.

جنید را گفتند: این سخن که (حسین) منصور می گوید، تاویلی دارد؟

گفت: بگذارید تا بکشند که روز تاویل نیست.

(ذکر منصور حلاج/ تذکرة الاولیا)

و...

پنجره سوخته او رفته و در یخ زده است

کسی از وحشت شب پشت سحر یخ زده است

قاب افتاده و لبخند زنی کج شده وُ

باد پیچیده و عکس سه نفر یخ زده است

جیغ ممتد کسی توی هوا می پاشد :

[باز شو، بال بزن، دور بپر]... یخ زده است

[می پری سمت کجا؟][پرت نه پر سوخته است]

پنجره یخ زده او رفته و در سوخته است

روز من داغ ِسپید است شبم سردِ سیاه

ماه بی غیرت و خورشید پدر سوخته است

فکر آتش همه را باز یکی خوانده و بعد

جنگل و کلبه و ناطور و تبر سوخته است

ترکیب قشنگی ست

اینکه بیخودی سکوت کنی

نه چرا مکث؟! خدا خلسه ای از هیچ ِ من است

مرگ یک پیچک سرخ است که پاپیچ من است

زندگی ساعت نحسی ست که رد خواهد شد

پیچ و خمهای مرا خوب بلد خواهد شد

مرده ام مرده ی بی شک که هوا می خواهد!!

مرده ای که وسط مرگ تو را می خواهد

چند کبریت بسوزم که نگاهم باشی

چند سیگار بمرگم که سیاهم باشی

مثل ســــــــگ تا ته شب توی خودم می پلکم

دارم از این همه دلشوره و غم می ترکم

خوب لبخند بزن خـــــــوب، سیاهی زیباست

متلاشی شدن ِمغز تو گاهی زیباست

تابلوی مرگ ببین وحشتِ بی عیب شده

شیشه ی قاب ترک خورده و زن غیب شده

مرد افتاده و انگار تو را گم کرده

مرده و یخ زده و بعد تبسم کرده

پسری در وسط عکس فقط خاک شده

دستی از قاب به بیرون زده و

پاک شده

[سقف می ریزد و در من نفسی می میرد

قاب می سوزد و در عکس کسی می میرد]

پنجره رفته و او رفته و در چیزی نیست

من سیاه ابدم بعد سحر چیزی نیست

باد پیچیده و لبخند تو را گم کرده

عکس را با خودت از یاد ببر، چیزی نیست

[چی شده ؟ سردته یا خواب تو رو ترسونده؟]

نه! فقط مرده ام امروز

برو

چیزی نیست

((اسفند 86))

آن مایع گرم و مقدس

khajehpour — Sat, 29 Mar 2008 02:00:18 GMT

برای تو که اینقدر غمگینی

وقتی پرنده یخ زده جزّ و وِِلِز کند

یک تکه گوشت در وسط دیگ کز کند

وقتی که شقّه شقّه و ناجور میشوی

وقتی که زیر تیغه ی ساطور می روی

وقتی قناره ها سبب هق هقت شوند

قصابهای دل نگران عاشقت شوند

باید به هرچه نیستی ِ خود بهیچمت!

و لای روزنامه ی فردا بپیچمت

■

به شیراز خوش آمدید

نمیگویم بیشتر ازشما شیرازی هستم . نمیگویم بیشتر از شما در خیابانهای این شهر قدم زده ام . نمیگویم حافظ و سعدی را بیشتر از شما خوانده ام .نمیگویم معتادهای منفجر شده ، بوی تند شاش ، کارتن خوابهای رویاپرداز و بچه های بی فردا را در کوچه های تنگ و تاریک پشت شاهچراغ بیشتر از شما فهمیده ام.اینجا شهر من است جایی که در آن به دنیا آمدم و بزرگ شدم. کثافت ترین شهری که سراغ دارم ، لجن ترین جایی که میتوانم بهتان پیشنهاد کنم اینجاست.پر از ادمهای عوضی و الاغ! . من اینجا به قدر ابدیت زندگی کرده ام و هر روز مرده ام و هر روز خواهم مرد.اما این روزها بوی بهار نارنج تند تر از هرسال شده.خدایا امسال که باران نباریده است. امسال که هیچ کثافتی از روی زمین شسته نشده.پس من چه مرگم است که اینقدر خوشم؟! من این لجن ترین شهر دنیا را دوست دارم .

■

راه رفتن با خدا

و خنوخ‌ با خدا راه‌ مي‌رفت‌ و ناياب‌ شد، زيرا خدا او را از زمین بر گرفت

عهد عتیق/باب پنجم/آیه ی 24

راه رفتن با خدا در نظرم معقول تر از کشتی گرفتن با اوست! و نه تنها معقول تر بلکه زیباتر و شاعرانه تر .نمیدانم مفسّران کتب الهی که عمرشان را در این راه سیر میکنند چه تفسیری از((راه رفتن)) در این آیه به دست میدهند اما تفسیر من از ((راه رفتن)) همان راه رفتن است . قدم زدن ، گردش کردن و در مورد چیزی سرخوشانه صحبت کردن . در حالی که اطمینان داری پاکت سیگارت به قدر کفایت پر است و حالا حالا ها شاشت نمیگیرد تا در به در دنبال دستشویی! بگردی ، داری با خدا در مورد ((در ِ شیشه های نوشابه)) که در هوای داغ تابستان در آسفالت خیابان فرو میروند بحث جالبی میکنی و خدا اعتقاد دارد که سکه ی بیست و پنج تومنی خیلی راحت تر در آسفالت فرو میرود ولی تو بعد از اینکه سیگاری روشن میکنی و چند پک آرام به آن میزنی با چند دلیل به او میفهمانی که اینطور نیست و یقینا ((در ِنوشابه)) در این کار ماهرتر است! و تمام خیابانهای شیراز پر از در ِنوشابه است نه سکه ی بیست و پنج تومنی! و اینطوری ست که یک بعداز ظهر مطبوع رقم میخورد.

خاویر باردم ، پیرمردها، گدار، برادران کوئن ، من و دیگران

فکر میکنم گدار بود که زمانی گفت (( سینما تمام شده است هر کاری بوده من و قبلیها کرده ایم))

باید بگویم این گدار است که تمام شده ، وقتی برای ششمین بار بعد از شش سال ((پالپ فیکشن)) را ببینی و هنوز هم نفست بند بیاید لابد یک چیزی توی این سینما هست!

وقتی ((سرزمینی برای پیرمردها نیست)) ، ((کودک)) ، ((2:37)) را ببینی و باز هم نفست بند بیاید دیگر حتما یک چیزی وجود دارد. چیزی که هنوز تمام نشده ، زنده است و کیف می دهد!!

از براردان کوئن((لبوفسکی بزرگ)) ، ((فارگو)) و ((آه برادر کجایی؟)) را دوست داشتم . فارگو با آن طنز عمیق و لحن ساده اش و ((آه برادر کجایی)) با موسیقی جذابش که تاریخ موسیقی محلی آمریکا با موسیقی های فراموش شده اش را به زیبایی نشان میدهد ، با مذهب و سیاست بازی میکند و در مقابلش موسیقی را عامل مهمی در زندگی آمریکایی نشان میدهد. و این آخری که در آمد ثابت کرد فیلمسازان سینمای تقریبا مستقل! هم میتوانند گیشه را با تعلیق با فلسفه با هنر ناب با اسکار و با هرچی که فکرش را بکنید قاطی کنند.

تعلیق و طنز از عناصر مهم فیلمهای برادران کوئن هستند.

(تلوزیون هم که ماشاءَالله دارد همه را با دوبله و سانسور عالی پخش می کند)

سینمای مستقل به خوبی در دوهه ی اخیر نشان داده که میتواند سینما را از بحران برهاند و گواه این امر استقبال تماشاگران و جشنواره های بزرگ سینمایی از آن است. اضافه کنید این مسئله را که سینمای فیلمسازان مستقل با نوآوریهایشان در داستان چه از نظر مضمون و چه فرم روایت و چه در موسیقی و فیلمبرداری و بازیگری همیشه مورد تقلید سینمای صنعتی قرار گرفته است.

■

âá

وقتی که عشق سر بخورد از گلو به قلب

وقتی سرنگ ته بکشد در رقیق ِ رگ

لابد سقوط میکنی از پا به آسمان

با بالهای نقره ای یک فرشته سگ

■

شبهای تمشکی من

(این یک داستان نیست)

♂ : تنفر اونطرف عشقه اینو تمام الاغ های دنیا میدونن .

♀ : منم میدونم.

♂ : اما میدونی بعد از تنفر چی بوجود میاد؟

♀ : نه

♂ : بی تفاوتی. اینو دیگه هیچ الاغی تو دنیا نمیدونه.

♀ : یعنی آدم نسبت به طرفش بی تفاوط میشه؟

♂ : نه منظورم اینه که آدم نسبت به طرفش بی تفاوت میشه

♀ : خوب منم که همینو گفتم

♂ : آره میدونم و اینو هم میدونم که تو یک الاغ نیستی

♀ : پس من چی ام؟!

♂ : نمیدونم!

در اینجا گفتگو خود به خود تمام میشود و سکوت مسخره ای اتاق را پر میکند.

♀ کیفش را باز میکند و آینه ی تاشویی را در می آورد .در آینه به خودش نگاهی تحسین آمیز میکند و در جا میفهمد کیست. لبخند میزند ؛ روی تخت دراز میکشد ؛ پاهایش را باز میکند ، به بدنش کش و قوسی میدهد و نفس عمیقی میکشد . بعد به عکس ↨ نگاه میکند و تفاوت عمیق خودش را با ↕ میفهمد.

♂ به تفاوط فکر نمیکند سیگاری روشن نمی کند به عکس ↕ نگاه نمیکند ولی کنار ♀ دراز میکشد و ناخودآگاه به صورتش خیره میشود. خوابش نمی برد چون کارهایی هست که باید انجام دهد.

***

در انتهای این داستان ♂ از جیب عقب شلوارش سیگاری که اصلا شبیه سیگار نیست را بیرون می آورد و درست در لحظه ی کبریت کشیدن اتاق منفجر میشود. آنچه در پی می آید بریده ای کوتاه از گذشته ی تقریبا مشترک♂ و♀ است.

: من واقعا بی تفاوت شدم

:خب همیشه بعد از ارگاسم آدم دچار اینجور احساسات میشه

:حالم ازت به هم میخوره

:دوستت دارم!

:از روم پاشو آشغال

…

■

بدون شرح

استاد دانشگاهی و شاعر؟

بله؟

هه هاه!

زن جنده!

مادر قحبه!

اینجا

ما

از چرم ک/و/ن شاعران

کفش فرنگی

_ ورنی خوشدوخت _

می سازیم

(اسماعیل خویی)

■

خون به پا خواهد شد

کثافت از سوراخ این دستشویی متعفن بالا زده و مثل اینکه همه مان تا گردن درش گیر کرده ایم و من این روزها بیشتر از هر وقت دیگری احساس مزخرف بودن میکنم . شعر پیشرو دارد با سر توی گه پیش میرود و بی درنگ ما را هم با خود خواهد برد. این چند هفته شاهد اتفاقات عجیبی چه در دنیای واقعی و چه در دنیای مثلا مجازی بودم که باعث شد کلی بخندم و چشم و گوشم باز شود!باند بازیها و همه ی گنده بازیهای پوشالی را دیدم . مترسک خپلی را دیدم که پر از کاهش کرده اند و درست سر این مزرعه علم شده و کلاغهای بیریخت از سر و کولش بالا میروند. اما این وسط دارد با یک چیزی بازی میشود . اینجا یواش یواش دارد کار بیخ پیدا میکند و چند نفر همینطوری مثله میشوند. بچه ها مواظب باشید! چون آخرش خون به پا خواهد شد.

■

تجربه گرایی به سبک خودم

((تنها بدان خدایی ایمان دارم که رقص بداند.

و چون ابلیس ام را دیدم او را جدی و کامل و ژرف و باوقار یافتم . او جان ِسنگینی بود . از راه اوست که همه چیر فرو می افتد. با خنده می کُشد نه با خشم! خیز تا ((جان سنگینی)) را بکشیم! چون راه رفتن آموختم ، به دویدن پرداختم . چون پرواز کردن آموختم ، دیگر برای جنبیدن نیاز به هیچ فشاری ندارم.

اکنون سبکبارم؛ اکنون در پرواز؛ اکنون میبینم خویشتن را در زیر پای خویش ؛ اکنون خدایی در من رقصان است.))

((چنین گفت...نیچه!!))

من یک بتم! بشکوه و پابرجا بسازیدم

چونان خدایان و سمندرها بسازیدم

خورشید را تاجم کنید و خاک را تختم

جایی میان جنگل و دریا بسازیدم

زنجیر کردم پای عیاران و دیوان را

پشت هیونان چون سفیر مرگ تازیدم

نخچیر من غولان سرخ غارها بودند!!

دست تطاول بر پر سیمرغ یازیدم

دی با ملائک آسمان بیتوته میکردم

من در لینارس! با خدا شطرنج بازیدم

مست و سرانداز و گریبان چاک و بی پروا

عمری فقط پشت سر شیطان نمازیدم

لختی عرق بر چهره ام در دوزخ افتاد و

چاک گریبان پاره کردم ، سرفرازیدم

من با آپولون! در مدار زهره رقصیدم

رامشگران چنگی و من عودی نوازیدم!

هرجا که آهویی روان در دشتها می شد

چون نرّه شیری با تنش مستانه نازیدم

اکنون که دریاها گواه پاکی ام هستند

افلاک پابند دو دست خاکی ام هستند

با تیشه هاتان پیکرم را نرم بتراشید

...

باید به سر تا پای این بت زود می شاشید

پس زیپ وا شد...

در سکوت خلسه ای مبهم

آن مایع گرم ومقدس روی بت پاشید

حالا همینجای کتبیه محو باید شد

این تخت سنگ مسخره یک بت نخواهد شد

آخر قصه

khajehpour — Sat, 12 Jan 2008 02:34:18 GMT

وقتی همه میمیرند

علیرضا نسیمی هم رفت. زود رفت . خیلی زود رفت . خیلی خیلی زود رفت .

زندگی همچنان ادامه دارد

با خودم فکر میکنم ته تهش چی میشه . هر وقت فیلمی رو میبینم یا رمانی رو میخونم از همون اول به فکر آخرشم. واقعا ته خط کجاست؟ ته خط همه ی کتابا و فیلما.اصلا ته خط ماها . به مخمون هم خطور نمیکنه که یه روز خودمون یخ بزنیم و بمیریم . به همین سادگی مثل آب خوردن و تمام اون شعرای بزرگی که یه روز میخواستیم بنویسیمشون دیگه وجود نداشته باشن. نه ، ماها حتما به این سادگیا نمیمیریم خیلی دیر و خیلی دور و یه جور دیگه میمیریم. یه جوری که با همه جورا! فرق داره . شما اینطور فکر نمیکنید ؟ . من که اینطور فکر میکنم . پس اگه شما هم مثل من هستید مراقب خودتون و رویاهاتون باشید .مخصوصا وقتیکه از خیابون رد میشید یا هر لحظه و زمان دیگه ای . چون به راحتی ممکنه بمیرید و تمام رویاهاتون با خودتون و شعرا و داستانا و مقاله ها و کتابای ننوشتتون مستقیم بره زیر خاک! . مث تلوزیونی که برای ابد خاموشش کردن.

خر شدن پینوکیو یا فصلی در خریّت

خر شدن و دُم درآوردن از هر انسانی بر می آید.((کارلو کلودی)) این را به خوبی به تو نشان میدهد که میتوانی به راحتی و در عین خوشی تبدیل به یک خر شوی .اما در دنیای واقعی یک تفاوت وجود دارد. ما با هر وسیله ای خر میشویم و دیگر خبری از آن ((پارکشهر)) کذایی نیست .ممکن است همینطوری از خودت زیادی خوشت بیاید و خر شوی . یا یکی چیزی بگوید و تو خوشان خوشان خر شوی یا... انسان خر شدن پینوکیو را درونی کرده است. یعنی صبح که بیدار میشوی خودت را در آینه میبینی نه یک نمیه خر نیمه انسان را (توهّم را توجه داشته باشید) .یعنی تو خودت هم متوجه نخواهی شد که سالهاست دُم درآورده ای و تبدیل به یک خر تمام و کمال شده ای .خوشبختانه! پینوکیو سریعا فهمید که خر شده است و بدبختانه من و تو از این آوانس ِ ((کارلو کلودی)) محرومیم .حالا ما از درون خر میشویم و تا ابد هم نمی فهمیم. این را ((کارلو کلودی)) هشدار داده بود . چیزی شبیه ایدز با دوره ی ((کمونی)) به اندازه ابدیت. اصلا از کجا معلوم که این دگردیسی را من و تو خیلی پیشتر از اینها طی نکرده باشیم؟

آخر

(( تو در بیداری بیدار نشدی ، در خواب قبلی بیدار شدی . این خواب به نوبه ی خود در خواب دیگری ست تا بی نهایت به اندازاه ای که دانه های شن است.راهی که باید طی کنی پایان ناپذیر است.پیش از آنکه واقعا از خواب بیدار شوی خواهی مرد)) (بورخس)

شش دلیل برای بی ربط اسثفراغ:

یک

سکس / سانسور/ فروید شطرنجی

هشصد و بیست ششصد و پنجی...!

...

که به من فحش میدهد سه صبح

که فقط [: فوت] بعد...

میرنجی

[]

توی باتلاق شعر میپوسند

آدمکهای خیس ِ اسفنجی

رستگارند ساعت سه صبح

رفتگرهای پیر نارنجی

...

دو

خنده های عظیم ماتیکی

غوطه در قهقرای تاریکی

جنگ ِ چنگال و قاشق و بشقاب

مردهای گرسنه ی خیکّی!

جیغ تو محو میشود امشب

در صدای مهیبِ شلیکی...

[]

از تن تو به آشپزخانه

میرود خط سرخ باریکی

سه

انقلاب قشنگ سرکوبی

ترس از جیغ ِ خط کش چوبی

دلخوشیهای ساده و الکی

پشت لبهای چیپسی و پفکی

گریه کردن درون خود هر روز

بی نگاهی /توجهی / کمکی

[]

ماچ بازی ِ بچگانه ی ما

پشت لب، لب لبِ تِرک ترکی

می پراند تو را به واقعیت

انفجارِ آدامسِِِ ِ بادکنکی

چهار

خنده های دروغی تِلما

گریه های سیاهی سِلما

مثل رفتن به مدرسه با بغض

مثل عاشق شدن توی فیلما!!

[بس کن این هندی بازیو بس کن!!!

آخه طاقت نداره این دل ِ ما!]

[]

پوستری از بزرگی ((هیچکاک))

صورتکهای نحسِ ِ ((دی پالما))

پنج

رقص روی نواری از پولکا

مستی بعد ِ یک دوجین ودکا

گریه توی توالتی تاریک

مثل مرگِ مجسم لورکا!

گیجی شعر بعد خوانده شدن

انفجار سه سطر از ((تانکا))

[]

مرد مسلول بی مسلسل من

توی قصر توهّمت: کافکا

شش

من نه اینم نه! من... [:تویی] [:برگرد]

[بین برجک به ایست در پاگرد]

[از خودت مست من! فرار بکن

بلکه پایان بگیرد این شب سرد]

[با صدای بلند ایست بکش

...

توی شاشیدن سگی ولگرد]

[]

سگ تمام تو را نمی شاشد

[بعد شلیک میکند یک مرد]

هفت

رنگ / هی رنگ / رنگ رنگم کن

خودکشی کن مرا تفنگم کن

معنی ام را بگیر، خوابم کن

از خودم هم مرا جوابم کن

بعد تاویلهای مسخره ات

بی تماما ترین کتابم کن!

...

بی سوالی برس به پایانم

آخرِ قصه را نمی دانم

[]

...

راند هشتم

khajehpour — Sun, 09 Sep 2007 01:00:18 GMT

1- مادام فلوبر!

حالا میفهمم وقتی گوستاو فلوبر می گوید : (( مادام بوآری خود منم )) یعنی چه .

یعنی اینکه من انسانم و تشویش دارم . یعنی مادام بوآری نمرده ، خودکشی نکرده ، بلکه در من زنده است .

یعنی من به جستجوی یک بادبان سپید در فضایی مه آلود میخوابم .حادثه ای که اتفاق بیفتد و این زندگی نکبتی را عوض کند.

ولی هر روز صبح که از خواب بر میخواست تمام آنروز را به امید آن پیشامد سر میکرد. به تمام صدا ها گوش فرا میداد ، ناگهان از جا می جست و از این که آن حادثه پیش نیامده است شگفت زده می شد . سپس ، به هنگام غروب آفتاب غمگین تر از همیشه آرزو میکرد ای کاش فردا زودتر فرا می رسید .( مادام بوآری )

دارم میفهمم که مادام بوآری ماهاییم. کسانی که زندگی را بیشتر از آنچه بود دیده بودند . و حالا چی دارند؟ دقیقا هیچی . زندگیشان آن چیزی نیست که رویاهایشان میگفت و این وحشتناک است . این یعنی صبحهای پیش بینی شده . روزهای منظم ( نظم چه واژه ی چندش آوری ) و تکراری. بدون هیچ پیشامدی ، هیچ اتفاقی و هیچ ...

دریا را به خاطر طوفانهایش دوست می داشت و به سبزه هنگامی که تنک در ویرانه ها می رویید علاقه می ورزید . بایستی بتواند از اشیاء استفاده ی شخصی ببرد و هرچیزی را که مورد استفاد ه ی فوری دلش قرار نمی گرفت دور می انداخت. چون جنبه ی احساساتی سرشت او بر جنبه هنریش می چربید طالب هیجان بود نه منظره.( مادام بوآری)

هنر بهانه ای بود برای هیجان . برای تغییر دادن شرایط . اما وقتی پشت تریبونها رفتیم و در برابر چنصد جفت چشم شعرهای سکسی خواندیم ، وقتی جوگیر شدیم و به هم فحش دادیم و وقتی به فضایی جدید پا گذاشتیم تازه فهمیدیم تکرار یعنی چه . و چطور نو بودن تو را فریب می دهد .

طوفانهای دریا قصه ی ماهاست . قصه ی عصیان در برابر این نظم مسخره ، این تکرار هولناک . عصیان در لباس شعر( شعرهایی که به ما خیانت می کنند ! ) و فردایی که نیست ، هرگز نبوده ، امروز است.

2- بازیگرانی که نیستند/ شعرهای سیاه

بازیگرانی را دوست دارم که در واقع نیستند . انگار کسی قرار نیست ببیندشان. انگار زاده شده اند برای اینکه ناگهان وارد کادر شوند چیزی بگویند و بعد غیبشان بزند. بازیگرانی که زیر سایه ی غولها له شدند .زیر سایه ی آل پاچینو ها و دنیروها. اما هر وقت لحظه ای از زیر سایه سرک کشیدند باعث شدند به احترامشان مبهوت شوم! .من عاشق (( کریستوفر واکن )) هستم . مردی با مونولوگی افسانه ای. مردی که هر وقت مونولوگ طولانی اش را در (( داستان عامه پسند )) تارانتینو می بینم میفهمم چرا اینقدر در مصاحبه هایش غمگین است.

دیالوگهای زیبا همیشه مرا به خود جذب کرده اند انگار شعرهایی هستند بی شاعر که در فضای سیاه فیلمها رها شده اند( مثل مورگان فریمن که خودش یک شعر سیاه است! ) دوست دارم چندتا یی را برایتان بنویسم .

(شهر گناه / میکی رورک در نقش مارلو) : این خون در برابر خونه اونم گالنی . درست مثل روزای قدیم روزای بد روزای یا همه یا هیچکس . اونا برگشتن انتخابی باقی نمونده و من برای جنگ اماده ام .

(گوست داگ ( روح سگ / سلوک سامورایی) فارست ویتاکر در نقش گوست داگ) : در کلام کهن یک نفر باید تصمیمش را در بین هفت نفس اتخاذ کند . مهم این است که مصمم شود و جوهر رخنه در طرف مقابل را داشته باشد .

( خورشید ابدی یک ذهن پاک /جیم کری) : روز والنتاین رو تولید های کارت تبریک ساختن واسه اینکه مردم یه احساس مزخرف داشته باشن .

( اگه تونستی منو بگیر / کریستوفر واکن ) : دو تا موش افتادن تو یه ظرف خامه . اولی ول کرد و مرد. دومی اونفدر دست و پا زد تا خامه تبدیل شد به کره و تونست بیاد بیرون . آقایون در حال حاضر موش دومی منم.

۴- دوست عزیزم حسین کد خدایی بیشتر از یکماه است وبلاگنویس شده . سپید می نویسد و غزلهایش را هم دوست دارم . روی اسمش کلیک کنید .

3- وحالا این شعر که برای سیاهها ست، برای محمد علی کِلی ، و در واقع برای خودم!!!

یک مربع دو مرد روی رینگ ، جنگ پوشالیِ اساطیری

مشت میزد به ترسهای خودش، [ تو بزرگی علی نمی میری]

مُرد ، مثل سکوت در باران رعشه هایی که بغض خون می کاشت

ضربه هایی که مرد می ترسید مشتها تاول و جنون می کاشت

یک آپرکات فلش فلش دوربین قهرمان روی رینگ افتاده

به شمارش نمی رسد ذهنت ته این قصه مرد جان داده

[جسی اٌوٍن بدو سیاه زشت] [ من چرا هی مدال میخواهم ؟ ]

ماراتن / مالکوم ایکس می بازد راک / فقط ابتذال میخواهم

بندرِ هیچ ، بادی آشقته رنگ تصویرهای نامعلوم

زورق شعرهای نامربوط روزهای گرفته ی مسموم

روی عرشه نگاه کرد و دید ریشه های قبیله می پوسند

حلقه های کلفتی از آهن مچ ِ پاهاش را نــ/می بوسند

مشت میزد به بعد به فردا [ مشتهامان چقدر ناچیزند ]

یکنفر داد می زند : هرگز برده ها را به آب می ریزند

برده ی من برقص با هیپ هاپ برده ی من بجنگ با خورشید

برده ها گریه می کنند [ هنوز؟ ] قرنهای همیشه تردید

گریه کن در مزارع پنبه توی اسطبل زیر یک گاری

گریه های تو را نمی فهمند موشهای سیاه انباری

ببرهای سیاه می دانند زندگی تلخ و سخت و بی رحم است

ببرهای سیاه می فهمند که خشونت چقدر نافهم است

راند هشتم بلند شد تا شب ماه را محو توی مه بکند

مرد می خواست منفجر بشود تا تو را زیر مشت له بکند

[انتفام سه قرن را از کی؟ ] [از خودش می گرفت در هذیان]

انفجار عظیم خون در رگ جنگ با سایه هایی از انسان

راند هشتم جنازه ی شب را سمت مغموم ماه می بردند !!!

[ راند هشتم طلوع طوفان بود ] [ راند هشتم سیاه ها مردند]

بغض / مشروب / گوشتِ داغ ِخوک کله های سیاه ِ گنده یِ پوک

یک آپرکات / دو ضربه از بالا / بعد یک رقص پا /علی / و...

هوک

دوست دارم و نمی ترسم

khajehpour — Sat, 14 Jul 2007 15:06:18 GMT

1- روشنفکرهای وطنی

باید خندید یا گریه کرد؟ هر چیزی را که در این شهر و این کشور میبینم رنگی از فلاکت و مسخرگی بر خود دارد . روشنفکرهای اصولگرا!با ته ریش و یقه هایی که گردنشان را تنگ می فشارد منتظر سوژه ی سیاسی یا اجتماعی هستند تا باز پیدایشان شود برصفحه ی تلوزیون و بدون اشاره مستقیم به موضوع بر اساس منافعی از پیش تعیین شده شروع کنند به بی ربط حرف زدن!. روشنفکرهای به اصطلاح آزاد اندیش هم مثل همینها و بلکه بدتر . بعد ناگهان زهرا امیر ابراهیمی با فیلم کذایی اش پیدایش میشود و سوژه ی روز تشنه های جنجال . هر کس مقاله ای و نقدی بر وضعیت حریم خصوصی و تجاوز به آن مینویسد و تلویحا به این بازیگر اشاره می کند. فیلم در میدان آزادی و خیابان انقلاب با فریاد فروشنده ها و با سرعتی بی سابقه و با ولع وحشتناک مردم به فروش میرسد و هر کس هم که میخرد چند کپی از آن برای دوستان و آشنایان تهیه میکند.صدای بازیگران و کارگردانان و اهالی و سینما و تلوزیون در میآید .عده ی زیادی حامی خانم بازیگر هستند عده ی کمی دوگانه و مبهم حرف میزنند و عده ی خیلی کمی هم سکوت میکنند .جالب اینجاست نقد برخی را که میخوانی کاملا واضح است فیلم را دیده اند اما هیچکس هیچکس هیچکس جرات نمیکند بگوید(( من فیلم را دیده ام)) .نه نه نه آقایان و خانمها . فیلم را تنها جوانهای کنجکاو یا بیکار یا منحرف یا تحصیلکرده تماشا نکردند فیلم را همه دیدیم . بله من دیدم و مطئنم تو هم

دیده ای . و از این اعتراف هم ابدا نمیترسم.

پس تو آقا و خانم روشنفکر تو منتقد سینما و بازیگر و تو آقا و خانم شاعر! بله تو هم دیده ای و تو هم گناهکاری . ما همه گناهکاریم.

این مرا یاد قسمتی از انجیل یوحنا می اندازد :

بخشیدن زن زناکار!

(( عیسی سر بلند کرد و بدیشان گفت : (( از میان شما ، هرآنکس بی گناه است ، نخستین سنگ را بر او بزند )) ... با شنیدن این سخنان آنها یکایک ،از بزرگترین شروع کرده، آنجا را ترک گفتند و عیسی تنها به جا ماند ، با آن زن که در میان ایستاده بود . آنگاه سربلند کرد و گفت): ( ای زن ایشان کجایند ؟هیچکس تو را محکوم نکرد )) پاسخ داد: (( هیچکس ای سرورم )) عیسی به او گفت: (( من هم تو را محکوم نمیکنم . برو و دیگر گناه مکن )) ( انجیل عیسی مسیح /هزاره ی نو / انجیل یوحنا /ص 265 )

2- بچه های محل دزدن

در وبلاگ یکی از شاعران اشاره ای شده بود به مرگ مهستی و نویسنده گفته بود میخواهد مطلبی درباره ی آن بنویسد . دوستی این اشاره را به تمسخر گرفته بود و علاقه ی یک شاعر به این خواننده ی مردمی و عامه پسند را مضحک جلوه داده بود. من از این خواننده هیچوقت خوشم نیامده و نمی آید . ولی نکته ی مهم برای من این است : بعضی از ما چنان میخواهیم پشت تصویر متفکر ، شاعر ، محقق و مننقد قایم شویم و چنان با ولع برای خودمان سابقه هنری میتراشیم و از آن دفاع میکنیم که یادمان میرود روزی فلان خواننده ی عامی را دوست داشتیم و حتی حالا هم گاهی اوقات که صدایش را میشنویم لذت میبریم.و تازه اگر کسی که شاعر قابل قبول و منقد خوبی است بیاید با خودش و دیگران صادق باشد و بگوید بله من این خواننده را دوست دارم ما (( مای متفکر ِ شاعر ِمنتقد )) او را به تمسخر میگیریم . بله قطعا آهنگ (( آرزوهای بزگ )) پینگ فلوید زیباست بله من هم ((هتل کالیفرنیا)) را دوست دارم اما یادم نمیرود در آهنگی که شاید به زعم خیلی ها مسخره و مبتذل باشد حسی را دیدم که گم شده در هیاهوی این مانتوهای کوتاه و تنگ و این آرایشهای وحشتناک پس مخاطب عزیز دو سطر پایین را بخوان و به من بخند!

ای قشنگ تر از پریا

یه وقت توی کوچه نریا

بچه های محل دزدن

عشق منو میدزدن

3- شعر ( که امیدوارم ننویسی خوب بود و بروی )

بغض غم انگیز خیّام ، دیوانگی های رمبو

هفتاد بیت ِ قصیده ، هفده هجا بهت : هایکو

تهران سقوط کلیشه ست ، تندیسهای همیشه ست

تقدیس دست میکل آنژ ، برجستگیهای مانتو

بگذار در من بمیرد این غول ِ آهن قراضه

سرگیجه های مدرنیسم در پیچ درپیچ مترو

این خانه های صعودی این قبرهای عمودی

از فحش از رنج از مرگ از هرچه مردار مملو

لبخندهای مکرّر بالماسکه های خیابان

خشکیده در چشمهامان سرچشمه های تلألو

من عاشقم مثل حافظ من بیخودم مثل سعدی

میترسم از روز بعدی که سر کنم باز بی تو

از ترس در من نشانی ست مانند لبخند ی از مرگ

بعد از تو در من شکسته پرهیب ِ مغرور ِ تابو

فرهنگهای موازی؟ بی تو برایم غریب است

باید بمیرم دوباره باید بیایم من از نو

***

یک پیرمرد خیالی در قابی از وهم میگفت :

(( وقتی که وانگوگ نباشد می پوسد الیاف تابلو!))

حافظ سردش است و نمی تواند گرم شود!

khajehpour — Sat, 09 Jun 2007 22:03:18 GMT

بن بست اول :

حذف شد!

بن بست دوم :

گاهی وقتها یک حسِّ بیقراری ، یک حسِّ بیقراری خیلی ظریف درگیرم میکند .بی خودی میزنم زیر آواز و مصرف سیگارم بالا میرود . دیگر هیچ چیز جذبم نمی کند و به هیچ چیز واکنش نشان نمیدهم .نمیدانم فقط نمیدانم .به چیزهای بیهوده فکر میکنم ، با دیگران شوخی میکنم یا با تکه ای کاغذ ور میروم تا فراموشش کنم .ولی دنیای اطرافم را فراموش میکنم و ار آن کنده میشوم ، انگار دالانی باز میشود و مرا به دورن خودش می کشد من هم دستم را محکم به کاغذی ، خودکاری ، چیزی میگیرم تا در این دالان فرو نروم .

پاراگراف بالا را مدتها پیش نوشتم و حالا این حس کمتر سراغم می آید ولی یاد گرفته ام هر وقت به من سری زد شعر بنویسم.

بن بست سوم :

یک شب که خون شتَک بزند بر ملافه ها

کابوس میزند به سر ِ خوش قیافه ها

دیوانه میشوند وَ سیگار میکشند

در خلوتِ همیشه ی مسموم ِ کافه ها

لبخند میزنند به هم صبح های زود

خوشبختهای جعلی ِ دعوا مرافه ها1

[سرباز های یخ زده ی روزهای هیچ

گم میشوند در خلأ ِ این اضافه ها ]

هی قرص می خورند و یا تیغ میزنند

از زندگی گذشته و از خود کلافه ها

انجیل می جوند و هی سرفه می کنند

جادوگران غرق شده در خرافه ها

در جادّه ها همیشه کسی گریه می کند

زیر نگاه ِ ممتد و پوچ ِ قیافه ها

---------------------------------------------------------------

پانوشت

1- مرافعه شکل صحیح کلمه است که در اینجا به شکل محاوره ای و کوچه بازاری آن آورده شده است .

زندگی جای دیگری است

khajehpour — Tue, 22 May 2007 15:08:18 GMT

میلان کوندرا . بله رمان نویس محبوب سالهای من و خیلیها . البته این روزها مردم حوصله هستی شناسی را ندارند و بیشتر دنبال جِی دی سلینجر و ریچارد براتیگان هستند که خودم هم خیلی دوستشان دارم به خصوص دومی را.ولی میلان کوندرا همیشه برای من چیز دیگری بوده ، ‌‌‌هست و خواهد بود . عشق من؛ بزرگترین رمان نویس تاریخ جهان من! .هنوز یادم نمیرود فصلهای فاجعه بار شوخی را که هر یک مثل پتک خوردم میکرد و دوباره میساختم .چقدر بازی خوردم تا فهمیدم خودم تصویری هستم که نیستم .و بعد ناگهان (( دانشجویان روی دیوارهای سربُن نوشته بودند زندگی جای دیگری است )).

((آن زمان سال 1870 بود و از دور صدای توپهای جنگ بین فرانسه و پروس در شارل‌ویل شنیده می شد . برای فرار،موقعیتی استثنایی و مناسب بود، چون هیاهوی جنگ جاذبه ی نوستالژی را در شعرا تقویت می کند.

بدن کوتاه و پاهای ستبرش در لباس سربازی است.در سن هجده سالگی، لرمونتف برای اینکه از مادربزرگ و عشق مزاحمش فرار کند، سرباز شد . قلم را_که کلید روح شاعر است _با هفت تیر _ که کلید درهای دنیاست _معاوضه کرد .چون هنگامی که گلوله ای را به سینه ی کسی شلیک می‌کنیم ، انگار خودمان را داخل این سینه می‌کنیم ، و سینه ی دیگر ی دنیا ست .)) (زندگی جای دیگری است بخش چهارم /فصل دوم)

در بار هستی (سبکی تحمل ناپذیر) برای مرگ کارنین گریه کردم مثل نیچه که سر روی سر اسبی گاری کش گذاشت و گریه کرد.

و اینها به مناسبت انتشار کتاب جدیدی از کوندرا بود ((رمان،حافظه،فراموشی))(نشر علم ترجمه خجسته کیهان )

((امّا هریک از ما از این متأسف است که نمیتواند بجز این تنها و یگانه وجودش ، زندگی دیگری داشته باشد ،شما هم دلتان می خواهد تمام احتمالات انجام نگرفته خود را زندگی کنید ، تمام زندگیهای ممکن را (آه!زاویه ی دست نیافتنی). رمان ما هم مثل شماست . رمان ما هم می‌خواهد رمانهای دیگری باشد ، رمانهایی که می توانست باشد و نیست))(زندگی جای دیگری است /بخش ششم /فصل اول)

و اما این روزها فضای شعری شیراز بسیار مه آلود و خلوت شده است .انجمنها سوت و کورند و تنها انجمن تقریبا شلوغ این شهر هم پر از افراد گذری است که فقط برای وقت تلف کردن می آیند . حوزه هنری شیراز سالهاست شاعرانی را که نمی‌پسندد سانسور میکند.کار به جایی رسیده که بعضیها مجبور شده اند با حوزه ی هنری و انجمنهای استانهای اطراف کار کنند . آنوقت صدای تهرانیها در می آید که شیرازیها اصلا تلاش نمیکنند و چیزی برای عرضه ندارند در صورتی که شاعران جوان و قدرتمندی متل :پورشیخ علی ، محمود برامکه، کوهمال جهرمی ، علی نسیمی ، مریم حقیقت ، محسن رضوی علی بهمنی و....در استان خودشان هم اجازه ی رفتن پشت تریبون ندارند .اینها را نوشتم تا اگر کسی صدای مرا میشنود به داد شعر فارس برسد.

وشعر...

انگار اسب سرکشی افسار خورده ام

احساس میکنم که به دیوار خورده ام

شلاق روی پوست من ناله می کند

به کوچه های درهم تکرار خورده ام

رد می‌شوم/ درشکه ای از کوچه ای سیاه

قی میکنم تو را که به اصرار خورده ام

پاره نمی شوند [چرا سعی میکنی؟]

زنجیرهای وهمی زنگار خورده ام

هر روز هر دقیقه به تردید می روم

له میشوم [ سکوت! ] و انگار...مرده ام

###

[انگار یکنفر که به پایان رسیده است

کابوسهای خیس مرا خواب دیده است

انگار پشت صفحه ای از روزنامه ها

تصویری از همیشگی من وزیده است]

در یک کتاب یخ زده بیدار میشوم

در صفحه های صفر پدیدار میشوم

هر شب میان خون و لجن خواب میروم

هر روز صبح در خودم انکار میشوم

میمیرم و دوباره به یک دست می رسم

انگار قرنهاست که تکرار میشوم

می گیجی از چرا؟... که چرا بی هدف شدی؟

احساس میکنی که به شدت تلف شدی

لبخند میزنی به توهم به تیرگی

و فکر میکنی که دروغ است زندگی

مانند خواب از وسط آغاز میشوی

در شهر بی دلیل به هر سمت میروی

فریاد میزنی : ((به زمین به لجن قسم))

هی میدوی نفس نفس امَا ...نمی رسم!

لج میکنم برای ...برای که لج کنم

این ذهن مه گرفته ی کج را فلج کنم

فریاد میزنم :((خفه شو... نه نگو ببین))

[تنها دلم گرفته] خدایا فقط همین؟!

دیوار شکل صورت انسان گرفته است

این قصَه سالهاست که پایان گرفته است

[برگرد] و شبی به خودش خسته بازگشت

درهای این معادله ی بسته بازگشت

###

لبخند میزنی به توهم به تیرگی

و فکر میکنی که دروغ است زندگی

احساس میکنی که به پایان رسیده ام ؟

[احساس میکنم که به پایان رسیده ای ]

زیر سطح گه

khajehpour — Tue, 10 Apr 2007 17:07:58 GMT

دوباره آمده ام تا دوباره گریه کنم

این روزها دارم زیر سطح گٌه زندگی میکنم. مثل شخصیتهای رمان (( خداحافظ گاری کوپر )) وقتی از ارتفاع دوهزار متری پایین می اومدن. من هم وقتی از شیراز به تهران بر میگردم همین حس و دارم .

دارم سقوط میکنم از روزهای بد افتاده ام میان خودم مثل یک جسد

... و یه شعر تقریبا جدید

نگاه ژرف (( فلوبر )) سکوت سرد جهان

صدای خیس ِ (( آنا )) فصلهای تلخ رمان

نگاه (( ک )) به عمیق ِ عظیم ِ یک درّه

و نیشخندِ تفکر به هستیِ انسان

چرا؟{ سکوت } چرا؟ { نه... سکوت نه بس کن

تمام بودن من ختم میشود به بمان }

زنی که خودکشی اش را نمیکند تفسیر

سوال میشود از متن های بی پایان

{: چرا به سفسطه ی روزهات تن دادم ؟}

میان فلسفه ی مرگ میشود پنهان

(( پروست )) گریه کنان از اتاق بیرون زد

و فصل فصل تو محکوم میشوی به زمان

تو فیلم مضحکی هستی که پخش خواهی شد

برای چند میلیارد مرد بی وجدان

تو سرنوشت خودت را به هیچ کوبیدی

و غرق میشوی امشب درون یک فنجان

برقص گیج بشو از خودت بزن بیرون

{ صدای مرگ نویسنده زیر این باران }

برو پرنده ی بدبخت من خداحافظ!

{سقوطِ دن کیشوت از قلب گابریل مارکز}

و مُرد مَردِ کثیفی که با تو میخندید

بخند گریه بکن و بمیر در هرگز!

***

نگاه کن به فلوبر بمیر در انسان

تو یک محالی و هرگز نداشتی امکان

***

{صدای جذبه ی راک رقص با تمام توان

جهان بدون تفکر جهان بدون رمان}

khajehpour — Thu, 01 Feb 2007 15:13:37 GMT

سلام بعد از مدتها با یک شعر

نعشکشها سکوت را با خود سوی غسّالخانه می بردند

شاعران توی دخمه های کثیف زیر انبوه خاک می مردند

کرمهای میان مغز من نیمه شبها میتینگ میدادند

باز شبنامه پخش میکردند خواب ذهن مرا می آزردند

{فصل؟ : پاییز، رنگ؟ : بی رنگی، عشق ؟ : معصومیت، خدا؟ : هرگز}

برگهای شناسنامه ی من مهر باطل شد است می خوردند

آی مفهوم بی قراری ها آی شبگردها فراری ها

زیر پل یخ زدید و چشمانم زیر سیلاب اشک پژمردند

اتوبوسها پر از بدنهایی است که به هم میخورند و میسوزند

عابرین با قیافه های عجیب مسخ گشته همیشه افسردند

حجم زندانیان اعدامی روزهای بلند بودن را

روی دیوراهای خونمرده خط کشیدند و باز نشمردند

خواب دیدم سقوط میکردم تیغ روی رگ رژه می رفت

دخترکهای چارده ساله تا دم مرگ قرص میخوردند

مادران ...نان و رنج؟...{:ممکن نیست }والیوم های پنج؟... {:ممکن هست!}

دختران برهنه ی دنیا نعش من را به دوش می بردند

ردّ خونی ست خط پایانم بوی نسیان گرفته عصیانم

مردم اینجا به خواب دستانم جز خیال محال نسپردند

منتظر نقدهای شما هستم